Ślub i jego następstwa

Czas do soboty minął zaskakująco szybko. Przy każdym posiłku Harry z niepokojem zerkał na Zabini'ego. Wyglądało na to, że Ślizgon się poddał. Pod okiem miał wielkiego siniaka. Harry wolał jednak mieć się na baczności, dlatego nigdzie nie chodził bez mapy, co jakiś czas sprawdzając, czy Bleise nie kręci się w pobliżu jego, albo Dracona.

- Harry – usłyszał w sobotę przy śniadaniu. To Dumbledore podszedł do ich stołu. Wszyscy wokół wpatrywali się w niego z podziwem i lękiem. Większość z nich nigdy nie rozmawiała z dyrektorem.

- Tak? - zapytał Harry z pełną buzią. Wiedział, po co Dumbledore do niego podszedł, ale zgrywał niewiniątko.

- Chciałbym z tobą porozmawiać na osobności – Harry'emu wydawało się, że dyrektor puścił do niego oczko. - Przejdźmy do mojego gabinetu, dobrze?

Harry wstał, dopijając sok z dyni i idąc za dyrektorem, chwycił jeszcze dwa tosty. Nie poszli jednak do jego gabinetu. Weszli do opuszczonej klasy na pierwszym piętrze, gdzie czekał już na nich Draco. Blondyn uśmiechnął się do Harry'ego, a ten poczuł nagły, wielki przypływ miłości.

- Wyjdziecie ze szkoły bramą, nie będziecie korzystać z ukrytych przejść. Nie wątpię, że je znacie, ale nie są wam potrzebne. Macie moją zgodę, również pisemną, jakby ktoś was o to pytał – mówiąc to, wręczył Harry'emu, który stał bliżej, kartkę zapisaną jego zgrabnym, pochyłym charakterem pisma. - W urzędzie też już wszystko wam załatwiłem, ślub odbędzie się po cichu. Wejdziecie tam i złożycie swoje podpisy. Resztą zajmę się ja – i nie czekając na ich reakcję, po prostu wyszedł z klasy.

Po około czterdziestu minutach marszu doszli w końcu do Hogsmeade.

- Mógł nam załatwić te powozy, co nas ciągną na początek roku. Te bez koni – wysapał Draco, schylając się i opierając ręce na kolanach. Stał teraz tyłem do Harry'ego, a ten poczuł dziwne mrowienie w podbrzuszu. Szybko spojrzał w inną stronę.

- Mają konie. Testrale – Harry uśmiechnął się na widok zaskoczonej miny Ślizgona. - Nie ważne. Pójdziesz do biblioteki, to sobie poczytasz. Tylko uważaj na Zabini'ego – zaśmiał się, szturchając Dracona w bok.

Draco popatrzył na Harry'ego dziwnie, tak, że ten zaczął się zastanawiać, czy się nie wygłupił, ale nagle blondyn zaczął ścigać Harry'ego, zapędzając go w ciemne uliczki między domami.

Harry nagle zatrzymał się, odwrócił i poczuł, że Draco na niego wpada. O mało co się nie wywrócili, ale na szczęście udało im się zachować równowagę.

- Dobra, koniec wygłupów – oznajmił, a Draco zrobił tak zbolałą minkę, że Harry nie mógł się powstrzymać i cmoknął go w te piękne usteczka... - Musimy jakoś wyglądać. Nie wejdziemy przecież do urzędu w pogniecionych ubraniach. W ogóle, gdzie to jest?

- Gdzieś przy głównej ulicy – Draco nie krył niezadowolenia, ale pozwolił Harry'emu wziąć się za rękę i poprowadzić w stronę, z której przybiegli.

Nie musieli długo szukać. Już po kilku minutach stanęli przed drzwiami eleganckiego budynku. Popatrzyli na siebie, jednocześnie skinęli głowami, chcąc sobie dodać otuchy i weszli do środka. Wnętrze było mało przytulne. Wszystko było w odcieniach czerni i brązu, więc ogólnie sprawiało to bardzo nieprzyjemne wrażenie. Podeszli do okienka, za którym siedziała znudzona młoda czarownica, żując gumę i przeglądając magazyn „Czarodziejska moda”. Nie zwracała na nich uwagi, więc Harry lekko odchrząknął. Poskutkowało. Popatrzyła na niego wilkiem, ale kiedy jej wzrok padł na Dracona, od razu złagodniał. Uśmiechnęła się zalotnie i puściła do niego oczko. Harry poczuł, że jego ręce same rwą się, żeby dać jej w mordę więc szybko wepchnął je do kieszeni. Spojrzał na Dracona. Nie wyglądał on na szczególnie zainteresowanego zalotami dziewczyny. W ogóle nie był nimi zainteresowany. Patrzył na Harry'ego, a w jego oczach było tyle miłości i ciepła, że Harry nie mógł się do niego nie uśmiechnąć.

Kasjerka popatrzyła na nich zdegustowana, zrozumiawszy, że są parą.

- Takie sprawy w pokoju 295. Po lewej – warknęła, wracając do żucia gumy i przeglądania magazynu.

Nie spojrzawszy na nią, Draco wziął Harry'ego za rękę i poprowadził korytarzem po lewej. Zatrzymał się pod drzwiami, na których widniała zielona tabliczka z numerem 295.

- Wiem, że już to omawialiśmy i proszę, nie wściekaj się. Chciałem tylko się upewnić. Jesteś na to wszystko gotowy? Chcesz tego? Bo jeżeli robisz to tylko z litości, to nie mogę się na to zgodzić – Draco stanął naprzeciwko Harry'ego, uparcie wpatrując mu się w oczy.

- Ja miałbym się litować nad Malfoy'em? Ja, Harry Potter? - spytał, mając nadzieję, że jego głos brzmi wyniośle.

Draco zrobił zaskoczoną minę. Już dawno przecież przestali zauważać tę przepaść między nazwiskami Potter i Malfoy...

Nagle jednak Harry uśmiechnął się, przytulił Dracona i pieszczotliwie pocałował w szyję. Szybko się jednak odsunął.

- Nie, Draco. Nie lituję się nad tobą. Kocham cię i chcę tego. Chcę wziąć z tobą ślub, być z tobą już na zawsze. Nie pozwolę jakiejś głupiej Parkinson odebrać mi chłopaka.

Harry odwrócił się do drzwi i sięgnął po klamkę. Nagle jednak wyprzedziła go dłoń Dracona, która uprzejmie zapukała. Harry zatrzymał się z uniesioną ręką, zaskoczony.

- Nie uczyli cię dobrych manier, Potter? - szeptem zapytał Draco, przytulając się do niego.

- Wiesz, mój wuj i ciotka raczej nie interesowali się moim wychowaniem – Harry pokazał mu język, a kiedy zza drzwi dobiegło stłumione „Proszę”, nacisnął w końcu tę klamkę i przekroczył próg pomieszczenia.

Wyglądało ono na dużo przyjemniejsze, niż hol. Wszystko było tu w odcieniach beżu i jasnego brązu. Za biurkiem siedziała starsza czarownica, która od razu nasunęła Harry'emu na myśl panię Weasley. Uśmiechała się z taką samą sympatią w oczach i Harry od razu się rozluźnił. Draco, który stanął obok również nie wyglądał na spiętego.

- Jak się nazywacie, kochaneczki? - spytała czarownica. Molly też tak mówiła do Harry'ego. Dziwne...

- Draco Malfoy i Harry Potter – odpowiedział Draco, wyrywając Harry'ego z zamyślenia.

- Ahhh... Ten... Oj, przepraszam. Po prostu... Nic, nic. Wy na pewno do tego biura? - czarownica była zaskoczona.

- Na pewno, proszę pani. Dum... To znaczy profesor Dumbledore wszystko miał załatwić, my musimy tylko podpisać...

Czarownica popatrzyła na nich, ale już nic nie mówiła. Zaczęła grzebać w szufladzie, co nie trwało długo, bo ich teczka leżała prawie na wierzchu.

- Jest. No dobrze. Tak, tak, wszystko gotowe. Proszę tylko tu podpisać. O tak, tu i ty tutaj.

Draco złożył podpis. Miał bardzo ładne pismo. Harry starał się ukryć przed nim swoje bazgroły, ale nie było to możliwe, ponieważ blondyn wciąż patrzył mu na ręce.

- Ładnie piszesz – odezwał się Ślizgon. O dziwo w jego głosie nie było irini.

- A nazwisko? - zainteresował się nagle Harry. - Jak będzie z nazwiskami? Czy ja będę teraz Harry Malfoy? - słysząc takie połączenie, Draco uśmiechnął się od ucha do ucha. - Czy może Draco będzie teraz Draco Potter? - tu Draconowi lekko zrzedła mina, za to Harry'emu takie rozwiązanie bardziej się podobało.

- Albus Dumbledore zastrzegł, że macie na razie zostać przy swoich nazwiskach. Jeżeli kiedyś będziecie chcieli je zmienić, będziecie znowu musieli tu przyjść...

Draco coś odpowiedział, ale Harry nie słuchał. Wpatrywał się w czarownicę. Była taka podobna do pani Weasley...

Draco pożegnał się i chwycił Harry'ego za łokieć. Po chwili znaleźli się na ulicy Hogsmeade. Harry, który szedł prawie tyłem zauważył złośliwą minę sekretarki, która już najwidoczniej przeczytała swój magazyn, bo odłożyła go i gapiła się na nich. Jednak chłopak nie przejmował się tym, zbyt zajęty utrzymywaniem równowagi.

- Co ci jest, Harry? Stałeś i się na nią gapiłaś.

Harry uznał, że Draco uzna go dziś za zupełnego wariata, ale znów nie odpowiedział, zapatrzony w jeden punkt. Był to duży puchacz. Wyleciał z okna budynku i przeleciał im nad głowami, żeby po chwili zniknąć im z oczu. Harry nie zdążył zbyt dużo zobaczyć, ale to i tak wystarczyło. Na kopercie na sto procent zobaczył nazwisko Weasley i adres Nora.

- Harry, dobrze się czujesz? - zaniepokoił się Draco.

- Tak, tak. Nic mi nie jest. Po prostu już w biurze nabrałem podejrzeń, a teraz jestem pewien. Ta czarownica jest rodziną Weasley'ów. Jest strasznie podobna od matki Rona, a ten puchacz niósł jej list. Widziałem nazwisko i adres.

- Wiedziałeś, że w końcu się dowiedzą...

- Wiedziałem! Nie o to chodzi. Nie boję się tego, że mnie odrzucą. Chodzi mi o to, że Dumbledore prosił, żeby jak najmniej osób o tym wiedziało.

Draco uspokoił Harry'ego. Nie chcieli jeszcze wracać do zamku, więc korzystając z tego, że mają przy sobie pozwolenie od Dumbledore'a, wstąpili do Trzech Mioteł na kremowe piwo. Usiedli za parawanem, żeby nikt im nie przeszkadzał.

Nie zauważyli, kiedy do pubu wszedł wysoki mężczyzna o długich blond, prawie białych włosach. Za to wyraźnie usłyszeli jego głos, gdy z kimś rozmawiał.

- Harry Potter? Z moim synem? Jesteś pewna?

Draco wyglądał na przerażonego, ale Harry nie stracił zimnej krwi. Wyciągnął spod szaty ukrytą do tej pory pelerynę niewidką i szybko zarzucił ją na siebie i Dracona, upewniając się, że nie wystają im spod niej nogi. Wcisnęli się w kąt, kiedy Lucjusz Malfoy wyłonił się zza parawanu i spojrzał na stolik, na którym nadal stały kufle z niedopitym piwem.

Jego wzrok prześlizgnął się po wszystkich kwiatkach, za którymi mogliby się ukrywać, a w końcu na dłużej zatrzymał się na nich, choć przecież nie mógł ich widzieć...

- Jeżeli zrobisz coś mojemu synowi, zabiję, cię, Potter – warknął i odwrócił się na pięcie, a jego długa peleryna zatrzepotała za nim.
Po chwili zabrzęczał dzwonek przy drzwiach.

Nie mieli już ochoty na włóczenie się po uliczkach Hogsmeade. Wrócili do zamku, rozmawiając. Nie ośmielili się zdjąć z siebie peleryny.

- Co twój ojciec tam robił? Po co nagle zjawił się w Hogsmeade?

- Sekretarka – rzucił krótko Draco. - Moja matka ją zna. Nie miałem pewności, że to ona, ale jednak. Musiała napisać do matki. Ale w takim razie ojciec już wie... Jak mogłem być taki głupi? Narażam cię...

- Zamknij się. Nie mów tak. Nie narażasz mnie na nic, sam się narażam. Ty jesteś w dużo większym niebezpieczeństwie. Nie obchodzi mnie, co zrobi twój ojciec...

Rozmowa nie przyniosła większych rezultatów. Każdy był zdania, że przez niego ten drugi jest narażony na niebezpieczeństwo.

Wkroczyli do sali wejściowej, w której na szczęście nikogo nie było. Dopiero tam Harry zdjął z nich pelerynę. Zegar wskazywał szesnastą. Nawet nie zdawali sobie sprawy z tego, że tak długo ich nie było.

- Musimy iść do Dumbledore'a – powiedział Draco, a Harry skinął głową na zgodę.

Po chwili stanąli przed gargulcem, podali mu hasło i wjechali ruchomymi schodami pod drzwi gabinetu dyrektora. Draco zapukał.

- Proszę wejść – usłyszeli głos Dumbledore'a.

Harry otworzył drzwi i stanęli twarzą w twarz z dyrektorem i wściekłym Lucjuszem. 

______________________

Przepraszam za tak długą przerwę, ale byłam przez kilka dni poza domem, a później jakoś nie miałam weny, albo miałam lenia... nieważne. Przepraszam i mam nadzieję, że Wam się podoba. :)